...

Ofiarowanie Jezusa, który zgodnie z Prawem zostaje poświęcony Bogu w świątyni, stanowi zapowiedź Jego ofiary na krzyżu.
Stare i Nowe Przymierze, wypełnienie Prawa oraz celebracja świątynna spotykają tu zbawienie, które zostaje nam darowane na krzyżu. Czy zatem spotkanie Symeona i Anny z Jezusem jest spotkaniem przeszłości z przyszłością, tego, co już odeszło i minęło z tym, co od tej pory wyłącznie się liczy, na co wszyscy powinniśmy zwrócić uwagę? Właśnie Ewangelia i święto pokazują łączność i jedność między tym, co stare i młode, stare i nowe. Nadzieje Symeona i Anny, to, co nadawało sens ich życiu, nie przeminęło, lecz zostały spełnione.

Światło, które rozświetla pastwiska, jest chwałą Izraela. On rozświetla świat, rozświetla przeszłość i przyszłość, jest centralnym punktem, w którym zbiegają się wszystkie linie. Narodziny i krzyż, Stare i Nowe Przymierze, przeszłość i przyszłość, to wszystko odnajdujemy w Ewangelii, to wszystko również zyskuje jedność poprzez Jezusa Chrystusa, Światło, które oświetla także nasze życie.

Przepowiednia Symeona ukierunkowuje nasz wzrok na zbawienie, jakim Bóg obdarza cały świat poprzez Jezusa Chrystusa. Słowa skierowane do Maryi, że miecz przeniknie jej duszę, sprawiają, że staje nam przed oczami krzyż.

Liturgia Słowa na IV niedzielę zwykłą

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry....

Słowo Boże przypomina nam o pokorze. Świat zapomniał o cnocie pokory. Nie potrzebuje pokory. Świat odrzucił Boga, bo odrzucił pokorę. Dzięki wierze jesteśmy wszczepieni w Chrystusa i Jego Kościół. Za wiarą powinna podążać pokora, gdyż bez niej nie wejdziemy w życie duchowe, nadprzyrodzone, nie poznamy Boga, Jego Miłości i Miłosierdzia. Nie będziemy żyć Jego Życiem. „Pokora to chodzenie w prawdzie” – mówiła św. Teresa od Jezusa, reformatorka Karmelu i doktor Kościoła. Człowiek pokorny akceptuje siebie. Zna swoją wartość i godność, której nie utraci nawet w najcięższych doświadczeniach życia. Nie stawia się ani na miejscu Boga, ani drugiego człowieka. Nie ma kompleksu niższości. Ma szacunek do siebie. Potrafi stać i żyć w prawdzie o sobie. Pokora wprowadza we właściwą relację z Bogiem: Stworzyciel – stworzenie, Bóg Ojciec – dziecko Boże. W pierwszym czytaniu z Księgi proroka Sofoniasza autor trzykrotnie odwołuje się do pokory, podkreśla jej wagę, zachęca do szukania pokory i mówi o jej pozytywnych skutkach w życiu Reszty Izraela. Psalm 146 jest hymnem pochwalnym na cześć Pana Boga. Psalmista podpowiada człowiekowi, aby pokładał nadzieję w Panu. Może być szczęśliwy tylko wtedy, gdy zaufa Bogu. Dalsza część psalmu jest oddaniem chwały Panu. Można rozpoznać rysy i cechy Mesjasza Pańskiego, który przyszedł szukać i ocalić tych, którzy zagubili się, zginęli w wirze życia z daleka od Boga, Jego Miłości i przykazań. W drugim czytaniu z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian autor pisze, że Bóg wybrał wzgardzonych przez świat. Pedagogia Boga, Jego mądrość i działanie różnią się diametralnie od logiki, mądrości i postępowania ludzi. Dlaczego tak jest? Ludzie odrzucili pokorę na rzecz pychy, urządzają się i świat po swojemu – na swoją zgubę. Stąd tyle cierpień i nieszczęść. W Ewangelii według Świętego Mateusza Pan Jezus podaje przepis na szczęście, osiem powodów do szczęścia. Przy powierzchownym czytaniu ośmiu błogosławieństw możemy się zdziwić. Co Pan Jezus nam proponuje? Szczęście w niedostatku, łzach, smutku, cichości, prześladowaniach? Szczęście człowieka pochodzi od Pana Boga, który otoczy opieką ubogich, pocieszy smutnych, obdarzy własnością cichych. On sam nasyci pragnących i łaknących sprawiedliwości. Obdarzy miłosierdziem tych, którzy sami są miłosierni. Pozwoli oglądać siebie tym, którzy mają czyste serce. Syn Boży jest Księciem Pokoju, więc ci, którzy wprowadzają pokój, są dziećmi Bożymi. Królestwo Boże jest przygotowane dla prześladowanych. Obietnice szczęścia Boga wiodą przez próby, doświadczenia, oczyszczenie do pełnego wyzwolenia z pychy, egoizmu, miłości własnej, które zaślepiają, zagłuszają i odrzucają Boga, Jego Miłość, Miłosierdzie i nie prowadzą do zbawienia. Gardzą bliźnim. Błogosławieni, czyli szczęśliwi, mogą być tylko ci, którzy całą ufność pokładają w Bogu! „Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15,5b).

BogaTe Słowa

Kto czyta Pismo Święte, daje Bogu możliwość przemówienia do siebie codziennie, w sposób żywy, skuteczny i bezpośredni. Takiej mocy, trafności, ani skuteczności nie ma żadne ludzkie słowo, nawet najbardziej świętego człowieka.

Modlitwa to spotkanie z Bogiem.
Przyjęło się nawet mówić, że to rozmowa z Nim. Tak jakby milczenie nie mogło już być modlitwą. Na pewno jednak, jeśli ma to być prawdziwe spotkanie, prawdziwy dialog, trzeba dopuścić Boga do głosu. On pewnie się nie zniecierpliwi ludzkim gadulstwem, może tak samo obdarzy łaskami.

Ale czy wiesz, że pierwszym motywem Twojej modlitwy powinno być uczczenie Boga?
Jeśli tak, to rozumiesz, że czcząc wypadałoby też dopuścić Go do głosu.
Bóg mówi do człowieka na różne sposoby. Przez głos sumienia, przez to, co dzieje się w naszym życiu – spotkanych ludzi, przeczytane książki i inne, podobne.

Zapraszamy do obejrzenia kolejnych nagrań z cyklu "BogaTe Słowa".
Odcinek na III Niedzielę zwykłą, 22 stycznia 2023 roku.
Zapraszamy.

Responsive WordPress Theme Freetheme wordpress magazine responsive freetheme wordpress news responsive freeWORDPRESS PLUGIN PREMIUM FREEDownload theme freeDownload html5 theme free - HTML templates Free Top 100+ Premium WordPress Themes for 2017 Null24Free download vector for design